Sunday, 16 June 2013

ဒီမိုးရယ္ ~ ဒီအလြမ္းရယ္ ~ ဒီသီခ်င္းရယ္ ~~

June 16, 2013 4 Comments


ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ … မိုးတိမ္မည္းမည္းတခ်ိဳ႕က ေနရာအျပည့္ယူထားၾကသည္..။ ေက်းဇူးျပဳျပီး.. မိုးဖဲြေလးေတြ ေျခြမခ်ပါနဲ႔ဦးလို႔ .. သူမဆုေတာင္းခ်င္မိျပန္သည္..။ ထိန္းခ်ဳပ္လို႔မရႏိုင္တဲ့အလြမ္းေတြက မိုးဖဲြေတြၾကားမွာ … မ်က္ရည္ေတြအျဖစ္ အလိုလိုေျပာင္းသြားမွာ သူမေၾကာက္ေနမိေလသလား….။
“မ်က္ရည္ဆိုတာ စိတ္ဓါတ္ေပ်ာ့ညံ့တဲ့သူေတြ လက္ကိုင္ထားၾကတာ. အဲဒါေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် မ်က္ရည္မက်ေအာင္ေနေနာ္” လို႔ေျပာတတ္တဲ့ သူ႔စကားကို ၾကားျပီးကတည္းက ဘာမွမတုန္႔ျပန္မိေပမယ့္ သူမ အလိုလိုလိုက္နာေနမိခဲ့တာပဲ …။
“တကယ္ဆို ငါ .. ငိုခ်င္တယ္ဟာ… အဲဒါ နင့္ကိုသတိရလြန္းလို႔.. လြမ္းလြန္းလို႔ ေမာင္ရဲ႕ .. သိရဲ႕လား..” လို႔ သူမေျပာျပန္ေတာ့ …. သူက မခ်ိျပံဳးလုိလို .. ျပံဳးျပန္သည္..။ 
“ကိုယ္ေရာ… အဲဒီလြမ္းတဲ့စိတ္ကို ဘယ္ေလာက္ထိ ထိန္းခ်ဳပ္ေနရသလဲ .. မင္းသိရဲ႕လား”.. တဲ့…။ 


နီးေနစဥ္တုန္းက …. ေကာ္ဖီဆိုင္ထိုင္ၾကတိုင္း …. သူမ ၾကိဳက္တတ္သည့္ … Mocha ကိုပဲ သူမ ႏွင့္တူေအာင္ဆိုကာ သူေသာက္ေလ့ရွိခဲ့သည္..။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ တခ်ိန္တုန္းက Mocha တစ္ခြက္က အလြမ္းေတြကို ထပ္ဆင့္ေစျပန္သတဲ့ ..။ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေသာက္ေနရတဲ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္မွာ …. ခ်ိဳျမိန္မႈဆိုတာ မခံစားမိေတာ့ဘဲ …ေကာ္ဖီနဲ႔ေခ်ာကလက္ထဲက ခါးသက္မႈေတြပဲ .. ႏွစ္ဦးစလံုး ခံစားမိတာေတာ့ တုိက္ဆိုင္လြန္းျပန္သည္..။

..တစ္ကယ္ေတာ့ …… အခ်စ္ဆိုတာ …….
Mocha တစ္ခြက္လိုပဲ …….
ေခ်ာကလက္ညိဳညိဳေတြလို ခ်ိဳျမိန္တဲ့ျမတ္ႏိုးမႈေတြပါေပမယ့္ …..
ေကာ္ဖီေစ့လို …. ခါးသက္သက္ အလြမ္းေတြလဲ ေပါင္းစပ္ေနပါေသးတယ္…
..

.. .. .. .. .
မိုးေတြရယ္ .. ရြာမခ်ပါနဲ႔ဦး …။ မိုးဖဲြဖဲြေအာက္မွာ … ထီးတစ္ေခ်ာင္းတူတူေဆာင္းရင္း ရယ္ေမာေနၾကတဲ့ ပံုရိပ္ေတြကို ျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း အလြမ္းေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္မရႏိုင္လို႔ပါ လို႔ …. ရင္တြင္းကေန ေရရြတ္ေနမိသည္…။ မိုးေရေတြထဲမွာ … ေတြ႔ခဲ့ၾကသည္..၊ မိုးေရေတြေအာက္မွာ အခ်စ္ဆိုတာကို ဘာသာျပန္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္…။ ျပီးေတာ့ မိုးေရေတြေအာက္မွာပဲ ခဲြခြာၾကရျပန္သည္…။ ဒီမိုးေရေတြေအာက္မွာ ….. အလြမ္းေတြ ရင့္သန္ခဲ့ၾကသည္…။ မိုးျခိမ္းသံၾကားရင္ သူမ တစ္ေယာက္တည္း သူ႔ကို လြမ္းရင္း ေၾကာက္ေနေလမလား လို႔ သူ ေတြးေနမိသလို …. သူေရာ မိုးေရေတြထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားရင္း ေနမေကာင္းျဖစ္ေနေလျပီလား.. သူမ စိုးရိမ္ေနတတ္ခဲ့ျပီ…။



မိုးစက္ေလးေတြဖဲြဖဲြက်ေနတဲ့ေန႔က ဒီေကာင္းကင္ၾကီးေအာက္မွာ … Ballpen ေလးတစ္ေခ်ာင္းရယ္  မွတ္စုစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ရယ္ကို ခဲြခြာကာနီး သူ႔ကို ေပးခဲ့ေတာ့ အျပံဳးယဲ့ယဲ့ေတြၾကားမွာ သူလက္ခံခဲ့ေလသည္။ သူလဲ မ်က္ရည္ေတာ့ ၀ဲေနမွာမဟုတ္ပါဘူးေနာ္ လို႔ သူမ ေတြးေနမိခဲ့ရင္း… သူမ ကေတာ့ ငိုခ်င္စိတ္ကို ၾကိတ္မွိတ္မ်ိဳသိပ္ေနခဲ့ရသည္…။ ကေလးတစ္ေယာက္ကို စိတ္မခ်သလို တတြတ္တြတ္မွာေနေသာ သူ႔စကားသံမ်ားကို ေခါင္းသာျငိမ့္ျပရင္း … ထပ္ျပီးခဲြခြာရဦးမည့္ ခ်စ္သူမ်က္ႏွာကိုပဲ … အသံတိတ္စိုက္ၾကည့္ေနမိခဲ့သည္ပဲ …။

“မင္းေပးတဲ့စာအုပ္ထဲမွာ အဲဒီေဘာလ္ပင္ေလးနဲ႔ပဲ … အလြမ္းေတြကို တေန႔ခ်င္းခ်ေရးထားတယ္” လို႔ သူက ေျပာေတာ့ … 
“ေမာင့္အတြက္ က်မရဲ႕အလြမ္းေတြကို ကဗ်ာေတြအျဖစ္ေျပာင္းထားတယ္” လို႔ သူမ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့သည္…။ ဒီအခ်ိန္မွာ အားခ်ိန္ရွိတိုင္း နားေထာင္ျဖစ္ေနသည္က …. မရည္ရြယ္ထားဘဲ အလြမ္းသီခ်င္းေတြခ်ည္းျဖစ္လို႔ေနျပန္သည္ ….။ ကိုယ္စီအျပံဳးယဲ့ယဲ့တခ်ိဳ႕ေအာက္မွာ ေျပာျဖစ္ေနသည္မ်ားက ဘ၀ေရွ႕ေရး … နီးစပ္ၾကဖို႔အေရးး..၊ လက္ေတြ႔မွာကေတာ့ ကိုယ္စီဘ၀ေတြထဲမွာ …. အကြာေ၀းၾကီးေ၀းေနၾကဆဲ …..။ မတူညီတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းႏွစ္ခုၾကားမွာ ….. ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးယူလို႔မရႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြကိုေတာ့ ဥေပကၡာျပဳထားဖို႔ကလဲြရင္ … ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ဦးမွာလဲ …။ ရိုးသားမႈရယ္.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရယ္ … သံေယာဇဥ္ေတြရယ္ကေန .. တဆင့္ခ်င္းသြားမည့္လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုက သစၥာေစာင့္သိမႈဆိုတာကို အရင္းခံသည့္ … ခိုင္မာတဲ့ခ်စ္ျခင္းေတြေလ…။ 


♪ ♫ ... I miss you like crazy
Even More than words can say
I miss you like crazy
Every minute of every day ...  ♪ ♫
.. .. .. .. ..

ဦးတည္ခ်က္ခ်င္းမတူတဲ့ ကိုယ္စီရည္မွန္းခ်က္ေတြၾကားမွာ …. ဆံုဆည္းဖို႔ဆိုတာကို …. အားတင္းေမွ်ာ္လင့္ရင္း စေတးပစ္ရမည့္ .. ကိုယ္စီပန္းတိုင္တခ်ိဳ႕။ ေလာကၾကီးက တကယ္ေတာ့ တရားမွ်တပါတယ္ေလ…။ ဘာကိုမွ ပိုပိုသာသာေပးေလ့မရွိ.. ဘက္လိုက္ေလ့မရွိတဲ့ ေလာကနိယာမေတြေအာက္မွာ …. တစ္ခုကိုလိုခ်င္ .. တစ္ခုကို စြန္႔လႊတ္ရစျမဲပဲဆိုတာ ေသခ်ာေနမွေတာ့ ဘာေတြမ်ား ပိုပိုသာသာ ေတာင္းဆိုခြင့္ရွိဦးမွာလဲ …။ ပန္းတိုင္တစ္ခုအတြက္ ေပးဆပ္စေတးေနရသည့္ အလြမ္းေတြကို ေပြ႔ပိုက္ရင္း အခုေတာ့ ဒီမိုးေရေတြေအာက္မွာ … တစ္ကိုယ္တည္း ရပ္တည္လ်က္ … သူမအတြက္ အလြမ္းဆိုတာ အေဖာ္ျဖစ္ေနတတ္တာ ၾကာခဲ့ျပီပဲ ….။

++++++++++++++++++


တိမ္လႊာျဖဴ ..... ၁၆-၆-၂၀၁၃
 

Thursday, 13 June 2013

Here I am ~~~ @.@

June 13, 2013 3 Comments


အခုတေလာလား ….. ကိုယ္ကေတာ့ ဘာမွမရႈပ္ပါဘူး…. စိတ္လည္းမရႈပ္ဘူး… လူလည္းမရႈပ္ဘူး …. အခ်စ္လည္းမရႈပ္.. အလြမ္းလည္းမရႈပ္… အမုန္းလည္းမရွိ …. အလုပ္ေတာ့နည္းနည္းေလး မဆိုသေလာက္ရႈပ္တယ္ဆိုရံု…။
ဒါေပမယ့္…. ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ရႈပ္ေနတယ္ ……။ သတင္းပုလင္းေတြလည္းစံုလို႔ ….။ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာရယ္လို႔မၾကား ….. စိတ္ညစ္စရာ စိတ္မေကာင္းစရာေတြခ်ည္းးး…။ 

Blog မွာ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကားစာေရးျဖစ္ေပမယ့္ … အေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြ လည္မဖတ္ျဖစ္ျပန္ဘူး…။ ဘာေၾကာင့္ဆို ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေနတုန္း ကြန္နက္ရွင္ အခက္အခဲေၾကာင့္ပါ …။ စာေရးခ်င္လြန္းလို႔သာ .. ကြန္ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ေစာင့္ျပီး မရရေအာင္တင္တာ… တကယ္ဆို .. ပံုမွန္စိတ္န႔ဲသာဆိုရင္ …. အဲေလာက္စိတ္မရွည္ဘူးရယ္….။

အခုေတာ့လည္း… ေနရာေဟာင္းကို ျပန္ေရာက္လို႔ …. အရင္လို အခ်ိန္ရတိုင္း စာျပန္ေရးႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရပါဦးမယ္….။ မေရးျဖစ္တာ ၾကာသြားတဲ့ ကာလတခ်ိဳ႕အတြင္းမွာ လက္ေရက်သြားတယ္လို႔ဆိုရမလား…။ post တစ္ခုေလာက္တင္ဖို႔စဥ္းစားရင္း ဘာေရးရမွန္းမသိျဖစ္ေနတယ္..။

ပထမဆံုးေရးခ်င္တာက …. က်မရဲ႕ ကေလာင္နာမည္…။
အရင္က က်မေျပာခဲ့ေရးခဲ့ဖူးသလို… က်မ ဒီဘေလာ့ဂ္ကိုေရးေနတာ.. ကေလာင္အမည္မတပ္ပဲ ေရးေနျဖစ္တယ္ဆိုတာေလ..။ ကေလာင္ေတြဘာေတြ တပ္ရေအာင္လည္း ကိုယ္ကလဲ ဘာမွမဟုတ္ဘူး… ေရးခ်င္ရာေရးေနတဲ့သူကိုး..။ ဘယ္လိုပဲေရးခ်င္ရာေရးတယ္ဆိုဦးေတာ့.. ကေလာင္နာမည္ေလးတစ္ခုေတာ့ ရွိသင့္တယ္မဟုတ္လား…။ အဲဒီေတာ့ အမည္ရင္းပဲထည့္ေရးရင္ေကာင္းမလားေပါ့… ျပန္စဥ္းစားေတာ့ က်မစာေရးတာ လူမသိေလေကာင္းေလဆိုေတာ့ အဲဒါေတာ့ မျဖစ္ျပန္ဘူး.. ဘာေၾကာင့္ဆို စာေရးတာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ေလွကားထစ္တစ္ခုမတက္ခင္မွာ က်မစာေရးတာကို က်မသိတဲ့လူေတြအမ်ားၾကီးကို ေပးမသိခ်င္ဘူး.. ၊ အဓိကက က်မနဲ႔ ဒီဘေလာ့ဂ္နဲ႔ကို လူေတြ တဲြမသိေလ ပိုၾကိဳက္ေလပဲ... @.@

ဒါေပမယ့္ က်မ ငယ္ငယ္ကတည္းက သံုးလာခဲ့တ့ဲ ကေလာင္နာမည္တစ္ခုရွိတယ္..။ တကၠသိုလ္ပထမႏွစ္ေလာက္ကတည္းက Light / Best တို႔လို English Magazine ေတြမွာ ဘာသာျပန္ျပိဳင္ပဲြေတြ ကဗ်ာတိုေလးေတြ၀င္ေရးျဖစ္တုန္းက သံုးတဲ့နာမည္..။ ခု အဲဒီနာမည္နဲ႔ပဲ စာေရးခ်င္လာတယ္..။ ဘာေၾကာင့္ဆို အခု က်မ မသံုးဘဲထားထားရင္ ေနာက္ထပ္တျခားသူတစ္ေယာက္ေယာက္ကသံုးလိုက္လို႔… ပစ္လိုက္ရမွာစိုးတာနဲ႔ပဲ..။

နာမည္ကလား …. တိမ္လႊာျဖဴ တဲ့…^_^
လွလားမလွလားေတာ့ မသိဘူး…။ ကိုယ့္နာမည္လဲပါေအာင္… ျပီးေတာ့ ငယ္ငယ္က ဒီနာမည္ကို အဓိပၸာယ္ေဖာ္ထားတာလည္း သတိရျပီး ၾကိဳက္လို႔ပါ…။ တိမ္တိုက္ေတြက ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ ၂ မ်ိဳးေတြ႔ရတတ္တယ္မဟုတ္လား…။ မိုးရြာခ်ခါနီး တိမ္စိုင္တိမ္မည္းေတြရယ္…. ေကာင္းကင္ေပၚမွာ လြင့္ေနတဲ့ အျဖဴေရာင္ တိမ္တိုက္ေတြရယ္ေလ..။ မိုးတိမ္မည္းမည္းေတြဆိုတာက … သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို သြားႏိုင္ဖို႔အခြင့္အေရးက အရမ္းနည္းပါးသြားျပီ. ဘာေၾကာင့္ဆို သူတို႔မွာ ကမၻာေျမၾကီးဆီကို ရြာခ်ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ဦးတည္ခ်က္တစ္ခုပဲ အေသအခ်ာရွိသြားေတာ့တာကိုး…။ တိမ္လႊာျဖဴျဖဴေတြဆိုတာ ေကာင္းကင္ၾကီးရဲ႕ ဟုိုးအျမင့္မွာရွိတယ္… ျပီးေတာ့ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ဆိုတာ မရွိဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြားလာလႈပ္ရွားေနလို႔ရတယ္ေလ..။ အဲဒါနဲ႔ပဲ .. က်မရဲ႕ ကေလာင္နာမည္ကို တိမ္လႊာျဖဴ လို႔ မွည့္ျဖစ္ခဲ့တာပါ…။ ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ စာေရးေနတဲ့သူေတြၾကားထဲမွာ ဒီနာမည္မရွိပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းရတာပဲ …။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဒီနာမည္နဲ႔ပဲ စာေရးျဖစ္မွာပါ…။ ဒီ Blog မွာလဲ ပံုမွန္ေရးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားသြားရဦးမယ္…။ ျပီးေတာ့ ခုေလာေလာဆယ္.. ျမန္မာျပည္ျပန္တုန္းက ခရီးထြက္ရင္း ရိုက္ထားတဲ့ဓါတ္ပံုေတြအေၾကာင္း ပို႔စ္ေတြေရးဖို႔ျပင္ဆင္ရဦးမယ္…။ စာေရးရင္ အားအနည္းဆံုးက ခရီးသြားမွတ္တမ္းေရးတာပဲ ..။ ဘယ္လိုေရးေရး စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေအာင္ မေရးတတ္ေတာ့ …. ရိုက္ခဲ့တဲ့ဓါတ္ပံုေတြ ေလ့လာခဲ့သမွ်ေတြ ႏွေျမာစရာ….။ 

ဒီပံုက ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက သြားခဲ့တဲ့ေနရာေတြထဲက တစ္ေနရာေပါ့ ...။  

Well... See you all around ;)

Follow Us @soratemplates