၂၀၁၉ ကို ေရာက္လာခဲ့တာ တစ္လေတာင္ ကုန္ခဲ့ဲၿပီပဲ ။ ဒါေပမယ့္ Blog မွာ ဘာမွ မေရးျဖစ္ေသးဘူး.။ တစ္လလံုးဟာ ခရီးေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာေတာ့ ဘယ္မွမသြားေသးဘဲ အရင္သြားထားတဲ့ခရီးေတြအတြက္ Paper works ေတြ အၿပီးသတ္မယ္စိတ္ကူးထားတယ္။

January ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ထူးျခားပါတယ္။  ေမြးေန႔ ရွိတယ္ေလ။ January 31 ဟာ က်မရဲ႕ ေမြးေန႔ပါ။ ဒီနွစ္ေမြးေန႔ေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္းပဲ ျဖတ္သန္းျဖစ္ပါတယ္။ ေမြးေန႔ကိတ္ေတာ့ မပါဘူးေပါ့ေလ။

Youtube Channel ေလး လုပ္ထားတာလည္း ခရီးသြားေနရေတာ့ မအားတာနဲ႔ update မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ Follower လည္း မရွိပါဘူး :D


ဇန္နဝါရီလ ပထမပတ္ထဲမွာ အလုပ္နဲ႔ပဲ တရုတ္နိုင္ငံကို သြားျဖစ္တယ္။ အဲဒီမွာ ပန္းခ်ီျပခန္းတစ္ခုကို သြားရင္း ရိုက္ထားျဖစ္တာေတြကို ျပန္ၿပီး စုထားခဲ့တာ။ ေနာက္ထက္ Video ေတြ အမ်ားၾကီးရိုက္ခဲ့ေပမယ့္ edit မလုပ္ျဖစ္ေသးေတာ့ မတင္ရေသးဘူး။







တရုတ္ကေန ျပန္လာၿပီး ၅ ရက္ေလာက္နားၿပီးတာနဲ႔ ျမိတ္ကို ခရီးဆက္ထြြက္ျဖစ္တယ္။  လကုန္ခါနီးမွ ျပန္လာျဖစ္တာပဲ။ အရမ္းလွတဲ့ ျမိတ္ကၽြန္းစုဘက္ကို အလည္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ရိုက္ခဲ့တဲ့ Video ေတြ ဓါတ္ပံုေတြ ရွိေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္ေသးဘူး..။








Youtube မွာ vlog ေတြ တင္ၿပီးတဲ့အခါမွ တစ္ေခါက္ထပ္လာ share ဦးမွာမို႔ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲရွင့္ <3

Hello

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါ။
အခု အားလံုးကို ေဝမွ ်စရာေလးတစ္ခုရွိလို့ပါ။
အရင္ကတည္းက Youtube channel တစ္ခုရွိၿပီး ကိုယ္နားေထာင္ခ်င္တဲ့သီခ်င္းေတြ Playlist လုပ္ထားတာမ်ိဳး၊ တခါတေလ ရိုက္ထားတဲ့ landscape short video ေလးေတြ တင္တာမ်ိဳးပဲ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္.။

၂၀၁၉ အတြက္ ကၽြန္မရဲ့ resolution ထဲမွာ YouTube Channel ကို ေကာင္းေကာင္းျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၈ အတြင္းမွာ လတိုင္းလိုလို ခရီးေတြ သြားျဖစ္တယ္။ အခ်ိဳ႔လေတြဆိုရင္ ၂ ေနရာ ၃ ေနရာေလာက္ သြားျဖစ္တာေတြလည္းရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္နဲ႔မို႔ ေကာင္းေကာင္းမလည္ျဖစ္သလို မွတ္တမ္းတင္တာေတြလည္း နည္းတယ္..။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မက Facebook မွာလည္း ပံုေတြသိပ္တင္ေလ့မရွိေတာ့ ရိုက္ထားတဲ့ပံုေလးေတြ ဒီအတိုင္းထားရမွာ နွေျမာတာနဲ႔ vlog ေလးေတြလုပ္ၿပီး Youtube မွာ အရင္ဆံုး share လုပ္မယ္စိတ္ကူးတာနဲ႔ ဘာ vlog မွ မလုပ္ျဖစ္ေသးခင္ ရွိတာေလးေတြနဲ႔ အရင္ create လုပ္ထားတဲ့ သေဘာပါပဲ ..။

အရင္ပို႔စ္မွာ ေရးဖူးသလိုပဲ ကၽြန္မက YouTube ကို ေတာ္ေတာ္စြဲပါတယ္။ Facebook ထက္ Youtube မွာ အခ်ိန္ကုန္တာမ်ားတယ္..။ ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့ YouTuber ေတြ Channel ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ သိသေလာက္ေတာ့ Myanmar Youtuber ေတြေတာ့ သိပ္မေတြ့မိသလိုပဲ။။ သတင္း channel ေတြ၊ movies channel ေတြ သီခ်င္းတင္တဲ့ channel ေတြေတာ့ အမ််ားၾကီးရွိပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဒါေတြပဲ ျမင္မ္ိေတာ့ ေသခ်ာမသိတာလည္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ရွိတာေတာ့ ရွိၾကမွာပါ။

အခု ပထမဆံုး vlog ေလးက ၂၀၁၈ ေဖေဖာ္ဝါရီလအတြင္းမွာ ဘားအံကိုသြားခဲ့တဲ့ ခရီးကို ကလိထားတဲ့ vlog ေလးပါ။ အေအးမိအသံဝင္ေနေတာ့ အသံကလည္း မၾကည္မလင္ မျပတ္မသားျဖစ္ေနပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ something is better than nothing မို႔ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေလွ ်ာက္လုပ္ထားတာေပမယ့္ YouTube မွာ ကိုယ္ပိုင္ vlog ေတြစတင္ခ်င္တဲ့စိတ္က တားမရျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ စလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ တကယ့္ youtuber ေတြလိုမ်ိဳး Video ေတြ ဖန္တီးနိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါဦးမယ္။ လုပ္ခ်င္တာဆို မျဖစ္မေနလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာမို႔ စျဖစ္တဲ့အရာတစ္ခုကို ဆက္ဖန္တီးျဖစ္သြားမွာပါ။ (အေကာင္းဆံုးမျဖစ္တာေတာ့ ထံုးစံမို႔ ဝါသနာကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရံုေလာက္ပါပဲ)

၂၀၁၈ ဟာ ကၽြန္မအတြက္ ရုပ္ရွင္ရံုဖက္ ျပန္ေရာက္တဲ့ ထူးထူးျခားျခားႏွစ္လို့ ဆိုရမယ္။ ရုပ္ရွင္ရံုဆိုတာ ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ျပီးမွ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အားလံုးသိထားၾကသလို ခီေမာင္ႏွံေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ရံုကို ျပန္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

Hello everyone,

မေန့ကပဲ final defense ျပီးသြားပါတယ္..။ အဲဒီရက္အလြန္ကို ေမွ်ာ္ၿပီး ေပ်ာ္ေနလိမ့္မယ္လို့ထင္ထားခဲ့မိေပမယ့္ ထင္ထားသေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းခဲ့ပါဘူး....။ defense ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေတြးစရာ လုပ္စရာေတြ မ်ားလာတယ္ ..။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္လည္း ျပန္စဥ္းစားမိလာတယ္ ..။ ဘာလို့ ဒီလို စာေတြပဲ ေလ့လာေနရတဲ့ ဝဲဂယက္ထဲပဲ တဝဲလည္လည္ ရုန္းကန္ေနရတာလဲေပါ့...။ Defense မတိုင္ခင္ တစ္ပတ္ေလာက္အတြင္းဟာ presentation file ကို စိတ္တိုင္းက်ေအာင္ ျပင္ေနရတာနဲ႔ မအိပ္လိုက္ရတဲ့ရက္ေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္ ..။ ေသခ်ာတာေတာ့ ရူးမသြားေသးဘူး ထင္ပါတယ္ ..။ စာအုပ္မအပ္ခင္တုန္းကတစ္ခါ မအိပ္ရတဲ့ရက္ေတြ ရွိခဲ့ေသးတယ္....။ ပညာေတြေတာက္ေလွ်ာက္သင္လာခဲ့တဲ့အေတာအတြင္း ဒီအၾကိမ္ဟာ ဘဝမွာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ၾကိုးစားဖူးျခင္းပါပဲ ...။ အသက္ ၅ ႏွစ္ သူငယ္တန္းကတည္းက စာေတြနဲ့ပဲ လံုးပမ္းေနခဲ့တာ အခု အသက္ ၃၀ ေက်ာ္လာတဲ့အထိ အျပင္ေလာကအေၾကာင္း ဘာမွမသိဘဲ ဒီသံသရာေထဲလည္ေနတာ ျဖစ္သင့္ရဲ့လားဆိုတာေတာ့ ျပန္စဥ္းစားရဦးမယ္ ..။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္ပဲ ပံုမွန္မဟုတ္တာလားေတာ့မသိေပမယ့္ ဒီေန႔ post-doc ေခါ္တဲ့ call ေတြ လိုက္ဖတ္ျဖစ္ေနေသးတယ္ ...။
မေန့က defense မွာ lab. က က်မနဲ့ တရုတ္မေလး တစ္ေယာက္ လုပ္ၾကတာဆိုေတာ့ congratulations cake က ၂ ခု စားရတယ္ ..။ ပန္းစည္းေလးလည္း lab member ေတြက စုၿပီး စီစဥ္လက္ေဆာင္ေပးၾကတာ ...။ အားလံုးၿပီးစီးသြားမွပဲ lab. က သူေတြအားလံုးနဲ့ ေအးေအးေဆးေဆး စကားထုိင္ေျပာျဖစ္တယ္ ..။ အရင္ကေတာ့ စာပဲ ကုန္းရုန္းလုပ္ေနရတာဆိုေတာ့ ေသခ်ာစကားမေျပာျဖစ္ဘဲ seminar ေရာက္မွသာ ေတြ့ျဖစ္ၾကတာကိုး ..။ ေနာက္လထဲေတာ့ အားလံုးစုၿပီး ကမ္းေျခတစ္ခုကို ခရီးသြားၾကဖို့ စီစဥ္ထားၾကေသးတယ္ ..။ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း စုၿပီး ေလွ်ာက္သြားရဦးမယ္ .။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း မေရာက္ေသးတဲ့ေနရာေတြကို ေလွ်ာက္လည္ဖို့ အစီအစဥ္ေတြ ဆြဲရဦးမယ္ ..။ အဓိကက ေငြေရးေၾကးေရးကလည္း တြက္ခ်က္ရျပန္ဦးမယ္.။ မျပန္ခင္ ဝယ္ခ်င္တာေတြကလည္း အမ်ားၾကီး။ ျမန္မာမွာက ဒီမွာထက္ ၃ ဆ ေလာက္ေစ်းမ်ားတာဆိုေတာ့ လိုမယ္ထင္တာေလးေတြ ဝယ္သြားရဦးမယ္ ..။ ဂ်ပန္က drug store brand ေတြက ျမန္မာေရာက္ရင္ high-end brand ေတြျဖစ္ၿပီး ေစ်းေတြၾကီးလြန္းလိုက္တာ..။

စာေတြလည္း အမ်ားၾကီးျပန္ေရးႏိုင္ေအာင္ ၾကိုးစားရဦးမယ္ ...။ ဘာေတြေရးျဖစ္မလဲေတာ့ အတိအက်မရွိေပမယ့္ ဟုိုဟာေရး ဒီဟာေရးကပဲ ကိုယ့္စတိုင္လ္ျဖစ္ေနေတာ့ ေရးခ်င္တာေရးရမွာေပါ့ေလ...။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အိပ္ေရးပ်က္ထားတဲ့ဒဏ္ေတြေၾကာင့္ လူက စိတ္သိပ္မရႊင္လန္းေသးဘူး....။ ေနာက္မွပဲ ေရွ့ဆက္လွမ္းမယ့္လမ္းေတြအတြက္ ေသခ်ာစဥ္းစားရည္ရြယ္ဖို့ လုပ္ရဦးမွာ..။ ေသခ်ာတာေတာ့ ျမန္မာျပန္ေရာက္တာနဲ႔ မိသားစုဘဝတစ္ခုျဖစ္ေအာင္ ကေလးယူဖို့ အရင္ဆံုးၾကိုးစားျဖစ္မွာပါ ...။

ေနာက္တစ္ခု က်မရဲ့ မေကာင္းတဲ့အခ်က္တစ္ခုက အေရးၾကီးတဲ့ event ေတြအတြက္ဆို ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းေကာင္းမွတ္တမ္းတင္ထားေလ့မရွိတာ..။ အဆိုးဆံုးက ဘြဲ့ ၂ ခုရၿပီးေပမယ့္ သူမ်ားေတြလို အိ္မ္မွာ အလွခ်ိတ္စရာ ဘြဲ့ဓါတ္ပံုတစ္ခုမွ မရွိပါဘူး။။ ပထမဘြဲ့တုန္းက ျမန္မာမွာေပမယ့္ ဘြဲ့နွင္းသဘင္မွာ ကိုယ့္ကင္မရာနဲ့ပဲ အဆင္ေျပသလို ရိုက္ျဖစ္ေတာ့ ကိုယ္တစ္ပိုင္းပံု တစ္ပံုမွ မရွိဘူး..။ မိတ္ကပ္လည္း မလိ္မ္းျဖစ္ေတာ့ မျပင္တတ္မဆင္တတ္ခ်ိန္ျဖစ္တဲ့အျပင္ ကင္မရာကလည္း ပရိုမဟုတ္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းပံုတစ္ပံုမွမရွိခဲ့ဘူး..။ ဂ်ာမနီမွာတုန္းကေတာ့ Graduation ခ်ိန္က ကိုယ္ျပန္သြားၿပီး ၅ လေလာက္ေနမွ လုပ္တာဆိုေတာ့ ဘြဲ့ေတာင္ တက္မယူလိုက္ရပါဘူး.။ ရံုးကပဲ EMS နဲ့ လွမ္းပို့လိုက္တာ။ ေမ့ေနခဲ့တာ ခုမွ သတိရမိ..။ အဲဘြဲ့လက္မွတ္ကိုင္ၿပီး အိမ္မွာေတာင္ ဓါတ္ပံုမရိုက္ျဖစ္ေသးဘူး..။ မေန့ကလည္း အဲဒီလိုပါပဲ ။ အစက ေတြးထားတာ ကင္မရာယူလာၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေသခ်ာ ရိုက္ခိုင္းမယ္ေပါ့ ...။ တကယ့္ေန့လည္း ေရာက္ေရာ အလုပ္ေတြ ရွုပ္ေနတာနဲ့ပဲ အာရံုမရေတာ့တာနဲ့ ဘယ္သူ့ကိုမွ မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး ..။ Defense လာတက္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက နည္းနည္းပါးပါးရိုက္ေပးထားလို့သာ အခ်ို့ပံုေလးေတြ အမွတ္တရအေနနဲ့ ရထားတယ္ ..။ ဒါေပမယ့္ သူတို့လည္း အေဝးက ရိုက္ရတာလည္းျဖစ္ ဖုန္းနဲ့ပဲဆိုေတာ့ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျပတ္ျပတ္သားသားေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မွတ္တမ္းတစ္ခုအေနနဲ့ ရွိတာပဲ ရိုက္ေပးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို တကယ္ေက်းဇူးတင္မိတာပါ ..။ ဓါတ္ပံုရိုက္တာ အရမ္းဝါသနာပါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘဝေပးကုသိုလ္ကံကပဲ ဘဝရဲ့ အေရးၾကီးတဲ့ event ေတြမွာ မွတ္တမ္းတင္ဖို့ ကံမစပ္တာေပပဲလား မသိပါဘူး...။ အဆိုးဆံုးက ငယ္ရြယ္တုန္းမွာ prewedding ပံုေတြလည္း ေသခ်ာ မရိုက္ျဖစ္ဘူး ..။ အမ်ိုးသားက ဂ်ပန္ကို လာလည္တာ ၂ ခါရွိၿပီ ..။ post wedding ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကမယ္ဆိုၿပီး စီစဥ္ထားၾကေပမယ့္ ဟုိလိုုလို ဒီလိုလိုနဲ့ပဲ မရိုက္ျဖစ္လိုက္ပါဘူး...။ ျမန္မာျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အသက္လည္း ငယ္တုန္း လူလည္း ကေလးေမြးၿပီး ပံုဆိုးပန္းဆိုးမျဖစ္ေသးခင္ ရိုက္ျဖစ္ေအာင္ ရိုက္ဦးမွာ..။ ဒီတစ္ခါ ဘြဲ့ယူရင္ေတာ့ ပံုေကာင္းေကာင္းေလးလည္း ရနိုင္ေကာင္းပါရဲ႕ ...။
မေန့တုန္းက အမွတ္တရပံုေလး....။

လူက စိတ္နဲ့ကိုယ္နဲ့ မကပ္ေတာ့ စာေရးတာ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ျဖစ္ေနရင္လည္း သည္းခံေပးၾကပါလို့ ...။ ဒီေနာက္ပိုင္းစာေရးရင္ လိုတဲ့ေနရာေတြမွာ ကိုယ့္ဓါတ္ပံုေတြ ထုတ္ျပဖို့လည္း စဥ္းစားထားပါတယ္ ...။ အရင္ကေတာ့ ကိုယ့္ပံုကိုယ္ Public မတင္ရဲတာက အင္တာနက္ရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲဆိုးက်ိုးေတြကို ေၾကာက္လို့ပါ ...။ ကိုယ့္လို ပါခ်ီပါခ်က္ကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ဘာမွလည္း သိတာမဟုတ္ပါဘူးေလ...။ ကြကိုယ္သာ စိတ္ေတြပူေနတတ္တာ 😂😂။ ခုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ေခတ္မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ လူေတြ သိပ္စိတ္မဝင္စားေတာ့တာေၾကာင့္ ဘာတင္တင္ ဘယ္သူမွ ျမင္တာမဟုတ္ေတာ့ ဒီမွာပဲ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေလွ်ာက္ေရး ကိုယ္တင္ခ်င္တာတင္ဖို့ စိတ္ကူးထားပါတယ္ ...။

OK then!! See you later 👐👐
Thanks for coming here 🙏😘😘😘😘😘

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၃၁ ရက္..........

ေမာင္ေရ .....
အခ်ိန္က ၂၀၁၅ ထဲမွာ ျဖတ္သန္းေနၿပီေနာ္...။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇန္နဝါရီလ ၁ ရက္ေန႔က ၂၀၁၅ မွာ ရည္ရြယ္ထားတာ တခ်ိ ဳ႕ကို ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္ေလ..။ အဲဒီေန႔က ေက်ာင္းပိတ္ေပမယ့္ အိမ္မွာဆိုရင္ စာမလုုပ္ျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းကိုေတာ့ သြားျဖစ္ခဲ့တယ္...။ စာလုပ္ရတာ ပ်င္းလာတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ စာေရးျဖစ္ခဲ့တယ္..။ စာေရးေနတုန္း ေန႔လည္ ၁ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ႏွင္းေတြ တဖြဲဖြဲက်လာခဲ့တယ္..။ အစကေတာ့ ပထမဆံုးႏွင္းက်တဲ့ရက္လိုပဲ သိပ္အမ်ားႀကီး မက်ေလာက္ဘူး ထင္တာေပါ့..။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ေျပာတယ္ေလ..။ ဒီၿမိဳ႕က ႏွင္းအထူႀကီး က်ေလ့မရွိသလို ေဆာင္းတြင္းတစ္ခုလံုုးမွာလည္း တစ္ႏွစ္လံုးမွာမွ ၃ ရက္ ၄ ရက္ေလာက္သာ က်တာတဲ့ေမာင္ရဲ႕ ...။
အျပင္မွာ ႏွင္းေတြ တဖြဲဖြဲက်ေနတုန္း က်မလည္း အခန္းထဲမွာ စာေရးေနတာေပါ့..။ ခဏၾကာေတာ့ ႏွင္းက်ရင္ အလိုလိုေပ်ာ္လာတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ အျပင္ထြက္ၿပီး ခဏထြက္ၾကည့္၊ ဓါတ္ပံုေတြ၊ Video ေတြ ဘာေတြရိုက္ေပါ့ေလ..။ Blog post က ေရးေနတုန္းတန္းလန္းဆိုေတာ့ အဲဒီမွာ ႏွင္းက်ေနတဲ့ပုံေတြ ထည့္ခ်င္မိတာကိုး...။

ေမာင္သိတဲ့အတိုင္းပဲ က်မက ႏွင္းေတြျမင္ရရင္ကို ေပ်ာ္ေနတတ္တာ..။ အရင္ ဂ်ာမနီမွာတုန္းကေတာ့ ပထဆံုးႏွင္းကိုျမင္ဖူးတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ရင္ေတြေတာင္ ခုန္လို႔...။ အျခားစီနီယာေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြက အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေျပာၾကတာေပါ့....။ စျမင္ဖူးကာစအခ်ိန္မွာသာ ႏွင္းေတြက ခ်စ္စရာေကာင္းတာ..။ တျဖည္းျဖည္းၾကာလာရင္ ေရခဲတမွ်ေအးစက္ေနတဲ့ ႏွင္းထုၾကီးထဲ လမ္းေလွ်ာက္ရလြန္းလို႔ ႏွင္းေတြကို အျမင္ကတ္လာလိမ့္မယ္တဲ့..။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီသူေတြထဲမွာ က်မ မပါခဲ့ဘူးေမာင္..။ ဘယ္အခ်ိန္မွာပဲ ႏွင္းေတြက်က်၊ ဘယ္ေလာက္ပဲမ်ားမ်ား ႏွင္းေတြကို ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ႏွင္းက်လာရင္ ေပ်ာ္ေနတဲ့စိတ္၊ ေအးခဲေနတဲ့ႏွင္းမြမြေတြၾကားမွာ ေျခလွမ္းေနရတဲ့ခံစားခ်က္ဟာ စိတ္ကို အလိုလိုၾကည္ႏူးေစတတ္တယ္...။ ႏွင္းေတြကိုျမင္တိုင္း သူတို႔အေၾကာင္း စာေတြ ေရးခ်င္မိတယ္..။

ခုနက ႏွင္းက်တဲ့ရက္ကို ျပန္ဆက္ရရင္ အဲဒီေန႔က စာလည္းေရးၿပီးေရာ... အျပင္ကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ခဏေလးအတြင္းမွာ ေနရာတိုင္း ႏွင္းေတြဖံုးလႊမ္းေနရံုမက ေကာင္းကင္ေပၚကေနလည္း ႏွင္းပြင့္ေတြ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ အဆက္မျပတ္က်ေနေလရဲ႕ေလ....။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းကိုလာၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ အဆက္မျပတ္ တဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့ႏွင္းေတြၾကား ေလွ်ာက္သြားၿပီး ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကတာေပါ့ ေမာင္ေရ..။ လက္အိတ္ခၽြတ္လိုက္၊ ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္၊ ႏွင္းေတြၾကား ေျပးလႊားသြားလိုက္နဲ႔ ေအးလို႔ေအးမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ ႏွင္းက်ေနတဲ့အခ်ိန္ရွိတဲ့ အပူခ်ိန္က ၀ ဒီဂရီပဲရွိတယ္ေလ..။ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အႏႈတ္ ၂၅ ေလာက္ထိ ေအးတတ္တဲ့ ဂ်ာမနီေဆာင္းကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့က်မအတြက္ ၀ ဒီဂရီဆဲလ္စီးယပ္စ္ဆိုတာ အျပင္မွာ သြားလုိ႔လာလို႔ အဆင္ေျပေနတဲ့အပူခ်ိ္န္ပဲ ျဖစ္ေနတာ မဆန္းပါဘူးေနာ္...။

သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ ေျပာျဖစ္ေသးတယ္..။ ငါအရင္ဘဝက ဒီလို ႏွင္းေတြက်တဲ့ေနရာမွာမ်ား လူျဖစ္ခဲ့သလားပဲလို႔..။ ဘာေၾကာင့္ဆိုရင္ ႏွင္းေတြျမင္ရရင္ကို စိတ္က အလိုလို ေပ်ာ္လာလို႔ေလ ဆိုၿပီးေပါ့..။



ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ အဲဒီ ၁ ရက္ေန႔က က်တဲ့ႏွင္းက လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၆၁ ႏွစ္အတြင္းမွာ အထူဆံုး အမ်ားဆံုးက်တဲ့ႏွင္းျဖစ္တယ္တဲ့ ေမာင္ရဲ႕..။ စံခ်ိန္တင္သြားတဲ့ႏွင္းေပါ့..။ စံခ်ိန္တင္ဆိုရင္ ႏွင္းအထူကလည္း ၁ ေပေက်ာ္ခဲ့တယ္ေလ...။ ေနာက္ ၃ ရက္ ၄ ရက္ေလာက္အထိ အဲဒီႏွင္းေတြ ရွိေနတုန္း..။ ဒီၿမိဳ႕မွာက ဂ်ာမနီမွာလို ႏွင္းေတြကို သန္႔ရွင္းေရးမလုပ္ေတာ့ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ႏွင္းေတြက သိပ္သြားၿပီး ေရခဲျပင္လုိျဖစ္သြားတဲ့အခါ စက္ဘီးစီးလို႔လဲ အဆင္မေျပသလို လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔လဲ အဆင္မေျပေတာ့ဘူးေလ...။ အခ်ိဳ႕ေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ ကိုယ့္ဆိုင္ေရွ႕ တပိုင္တႏိုင္ ႏွင္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၾကတာလည္း ရွိပါတယ္...။ အမ်ားသြားတဲ့လမ္းေတြေပၚေတာ့ သန္႔ရွင္းေရးမလုပ္တာ ေတာ္ေတာ္ အႏၱရာယ္မ်ားလွတယ္..။ က်မလည္း စက္ဘီးစီးဖို႔အဆင္မေျပေတာ့ ဂရုတစိုက္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးပဲ ေက်ာင္းသြားရေတာ့တာေပါ့ ....။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မကေတာ့ ေနာက္ထပ္က်လာဦးမယ့္ ႏွင္းေတြကိုလည္း ရင္ခုန္စြာနဲ႔ ေစာင့္ေနတုန္းပဲ ေမာင္ရဲ႕......။ က်မ ႏွင္းပြင့္ေတြကုိ ခ်စ္တယ္ေလ.....။

အဲဒီေန႔က ဘာရယ္မဟုတ္ NewYear ညက အရွိန္မပ်က္ေသးေတာ့ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းေတြ စံုၿပီး စားျဖစ္ၾကေသးတယ္....။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ဒီလိုအခ်ိန္ေလာက္က ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေနခဲ့ၿပီေလ...။ ၂၀၁၃ စက္တင္ဘာလထဲမွာ ဂ်ာမနီကေန ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာတယ္...။ ေအာက္တိုဘာမွာ အလုပ္ျပန္ဝင္ၿပီးေတာ့ ၂၀၁၃ ေအာက္တိုဘာလကေန ေနာက္တစ္ႏွစ္ ဇန္နဝါရီလအထိ ၄ လ ေလာက္က ေက်းလက္ေဒသေတြဘက္ကို ခဏခဏ ခရီးထြက္တဲ့အလုပ္ကို လုပ္ျဖစ္တယ္...။ အမ်ားဆံုးသြားျဖစ္ခဲ့တာက ရွမ္းျပည္နယ္ဘက္ကိုပါ ...။ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိ၊ အင္တာနက္လိုင္းမမိ၊ ေရရွားပါးတဲ့ ေတာင္ေပၚရြာေလးေတြဆိုပါေတာ့ ..။ ခရီးထြက္ျဖစ္ခ်ိန္တိုင္း Landscape ပံုေတြ အမ်ားဆံုးရိုက္ျဖစ္တယ္....။ ကိုယ့္ပံုကိုယ္ရိုက္ဖို႔ အာရံုမရေလာက္ေအာင္ သဘာဝရႈခင္းေတြျမင္လိုက္ရရင္ အဲဒါေတြကို သေဘာက်မဆံုး ေငးေမာၿပီး ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ျဖစ္တာပါပဲ ...။ အခုမွ ျပန္ေနာင္တရမိတာက ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္လွတဲ့ ရႈခင္းေတြၾကားမွာ လူပါေရာပါၿပီး မရိုက္ျဖစ္ခဲ့တာလဲဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့ ...။ အခုဆို Facebook မွာ တခ်ိဳ႕တင္ထားတဲ့ Prewedding photos ေတြမွာဆိုရင္ အဲဒီလို ေတာင္ေပၚေနရာေလးေတြမွာ ရိုက္တာေတြက သဘာဝအလွေတြနဲ႔ ပိုၾကည့္ေကာင္းသလို ထင္မိလို႔ပါ ..။






သြားခဲ့တာ ခဏခဏဆိုေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြက အမ်ားၾကီးပဲ...။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက အင္တာနက္က အဲေလာက္ အေျခအေနမေပးေတာ့ Blog မွာ မတင္ျဖစ္ခဲ့ဘူးေလ..။ ဒီေန႔မွ ဓါတ္ပံုေတြျပန္ၾကည့္ရင္း ဒီပံုေလးေတြ Share ခ်င္တာရယ္၊ Post တစ္ခုေလာက္ေရးခ်င္တာရယ္၊ ဘာေရးရမွန္းမသိ.. အာရံုမရတာရယ္ေၾကာင့္ ရွိတဲ့ပံုေတြ တင္ေတာ့တာေပါ့ ..။ အေပၚကပံုေတြက ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလထဲမွာ ရိုက္ထားခဲ့တာ..။ ပန္းႏွမ္းခင္းေတြ..။ တကယ္က အျပင္မွာ ျမင္ရတာက ဓါတ္ပံုထဲကထက္ ပိုလွတယ္ ...။ ကင္မရာက သိပ္မေကာင္းလို႔သာ ဒီေလာက္ပဲ ပံုထြက္တာ..။ ကင္မရာကလည္း ဝယ္မယ္ဆိုၿပီး ခုထိ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း မဝယ္ျဖစ္ေသးဘူး ....။

ရြာကေလးက ေနာင္ခ်ိဳၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာရွိတဲ့ ရြာေလးတစ္ရြာေပါ့ ...။ ရြာသူရြာသားအားလံုးလိုလိုက ဓႏုေတြမ်ားၾကတယ္..။ ဒါေပမယ့္ ဓႏုစကားေတာ့ သိပ္မေျပာတတ္ၾကဘူးတဲ့..။ ဗမာစကားပဲ ေျပာတာမ်ားပါတယ္...။ အဲဒီႏို၀င္ဘာလမွာ ေနၾကာရိုင္းလို႔ေခၚတဲ့ အေပၚက ဓါတ္ပံုထဲက ပန္းေလးေတြလည္း လႈိင္လႈိင္ပြင့္တယ္...။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေနၾကာရိုင္းေတြကို ျမင္ေနရျခင္းက ပန္းခင္းလမ္းကို သြားေနရသလို ၾကည္ႏူးမႈကို ခံစားမိေစတယ္...။ အဲဒီအခ်ိန္ကာလ ေနၾကာရိုင္းေတြကို အမွတ္တရအျဖစ္ ဝတၳဳတုိအပိုင္းတစ္ပုဒ္ေတာင္ ဖန္တီးျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္...။ Link >> Here

ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ကားေတြ၊ ဆိုုင္ကယ္ေတြ၊ ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖံုးနဲ႔လူေတြ၊ ရႈပ္ေထြးမ်ားျပားလွတဲ့ အလုပ္ေတြၾကားမွာ ရြာေလးေတြကို ေရာက္သြားၿပီဆိုရင္ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ျငိ္မ္းခ်မ္းသြားခဲ့တယ္ ...။ ရြာသူရြာသားေတြရဲ႕ ရိုးသားမႈေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ဟန္ေဆာင္မႈမရွိ ထင္ဟပ္ေနခဲ့တယ္ ...။ အခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း ၿမိဳ႕နဲ႔ အကူးအသန္းမ်ားသူဆိုရင္ေတာ့ ရြာသားလူလည္ပံုစံမ်ိဳးေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ...။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားစုက ရိုးသားသူသာမ်ားၾကပါတယ္.....။ ရွမ္းဆန္ေစးေစးနဲ႔ ထမင္း၊ အသားမပါတဲ့ ဟင္းပြဲေတြဟာ က်မအတြက္ေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ၾကီးေတြထက္ ပိုၿပီး အရသာေတြ႔ေစတယ္ထင္မိပါတယ္..။ က်မၾကိဳက္တတ္လို႔ ခဏလာတဲ့အခ်ိန္တိုင္းခ်က္ေကၽြးတတ္တဲ့ အိမ္ရွင္အေဒၚရဲ႕ ဟင္းထုပ္၊ မုန္ညင္းေဆာ၊ ပဲျပဳတ္ေၾကာ္၊ အသားတုေၾကာ္၊ ၾကက္ဥေၾကာ္စတာေတြဟာ အသားမပါ၊ ဆီနည္းနည္းနဲ႔ တကယ္ကို အရသာရွိလွပါတယ္..။ ဟင္းထုပ္ကိုသုပ္ၿပီးေကၽြးတာကိုု ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္ခဲ့လို႔ လုပ္နည္းေမးခဲ့ၿပီး အိမ္မွာ ျပန္လုပ္ေကၽြးမယ္လို႔ စိတ္ကူးခဲ့ေပမယ့္ အလုပ္ေတြ၊ စာေတြၾကားထဲ အခုထက္ထိ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး..။

တကယ္ဆို အိ္မ္မွာက ဟင္းထုပ္လုပ္ခ်င္ရင္ ရဲယိုရြက္ေတြလည္း အဆင္သင့္ရွိတယ္ေလ...။ ဒါေပမယ့္ Time Management ညံ့တဲ့က်မဟာ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ညံ့ဖ်င္းလြန္းလွတယ္ေလ..။


 ဒီရဲယိုပင္ေတြက အိမ္မွာ အေဖစိုက္ထားတဲ့အပင္ေတြ..။ တစ္ရက္ေလာက္မွ အိမ္က Home Garden အေၾကာင္း စာတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးရဦးမယ္..။