♥ ♥ MY GREEN Notes ♥ ♥

Sunday, 6 October 2013

ဘုရားဖူးခရီးတစ္ေခါက္ _/\_ _/\_ _/\_

Phyu Lwin October 06, 2013 6 Comments

ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းခရီးတစ္ခုခ်က္ခ်င္းထြက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေက်ာက္ဆည္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ကၽြန္မေမာင္ေလးကို သြားၾကိဳရင္း မိသားစုခရီးသြားျဖစ္ခဲ့ၾကတာပါ ...။ သူက ေနာက္ဆံုးႏွစ္ျပီးမွာဆိုေတာ့ ပစၥည္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္သယ္ရမွာနဲ႔အတူတူ အိမ္ကေနပဲ သြားၾကိဳရင္း ခရီးဆက္သြားျဖစ္ခဲ့တယ္...။

မနက္မသြားခင္ ညကတည္းက ပစၥည္းေတြေသခ်ာထည့္ျဖစ္တယ္..။ ပူလြန္းတဲ့ရာသီဥတုမွာ ေက်ာက္ပ်ဥ္ေသးေသးနဲ႔ သနပ္ခါးတံုးပါ သယ္သြားခဲ့တယ္..။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရာသီဥတုနဲ႔ကိုက္ညီတဲ့မိတ္ကပ္ဆိုတာ သနပ္ခါးေလာက္သာ အေကာင္းဆံုးဆိုတာ ပူအိုက္လြန္းတဲ့ရာသီဥတုမွာ ေအးျမမႈကိုေပးတဲ့သနပ္ခါးကို လိမ္းဖူးသူတိုင္း သိၾကပါတယ္..။

မနက္စာကို အိမ္ကမစားဘဲ လမ္းေရာက္မွ တေနရာရာမွာ ၀င္စားၾကမယ္ဆိုျပီး ေနမထြက္ခင္ မနက္ေစာေစာထြက္ခဲ့ၾကတယ္...။ မသြားခင္ညက မိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္းရြာတယ္..။ တစ္ညလံုးရြာေပမယ့္ သြားမယ့္ေန႔မနက္မွာ မိုးတိတ္သြားတာေတာ့ ကံေကာင္းတာပါပဲ ..။ မိုးရြာထားတဲ့အရွိန္နဲ႔မနက္လင္းလာတာေတာင္ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး ျမဴေတြဆိုင္းေနလို႔ ေရွ႕ျမင္ကြင္းကို ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရပါဘူး..။ အေဖက ကားေမာင္းျပီး အေမရယ္ ကၽြန္မရယ္ သံုးေယာက္သြားၾကတာပါ ..။ ရမည္းသင္းျမိဳ႕ကိုေရာက္ေတာ့ မနက္ ၈ နာရီေလာက္ရွိျပီမို႔ ကၽြန္မက အရမ္းဗိုက္ဆာေနျပီ...။ စားခ်င္တာက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုေတာ့ ေဘးကဆိုင္ေတြလိုက္ၾကည့္ရင္းန႔ဲ ျမိဳ႕လယ္က မီးပိြဳင့္မွာ မီးနီျဖတ္မိလို႔ ဒဏ္ေငြေဆာင္ခဲ့ရပါေရာေလ...။ ကၽြန္မသိတာက ရမည္းသင္းမွာ “သူငယ္ခ်င္း” လို႔ေခၚတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ခုကေတာ့ နာမည္ၾကီးျပီး လူသိၾကေတာ့ အဲဒါကိုရွာရင္း ဟုိၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ေတြ႔လည္းေတြ႕ေရာ မီးနီလည္း ျဖတ္မိတာပါပဲ ..။

အဲဒီေနာက္ ဆက္သြားရင္း ေက်ာက္ဆည္ကုိေရာက္ ေန႔လည္စာစားရင္း ေက်ာင္းကိုဆက္သြားတယ္..။

ေမာင္ေလးက ေနာက္ဆံုးႏွစ္စာတမ္းဖတ္တာက ၃နာရီေလာက္မွျပီးတာနဲ႔ ေစာင့္ျပီး ပစၥည္းေတြတင္ ... မႏၱေလးကိုဆက္ထြက္လာခဲ့တယ္..။ ပထမဆံုးသြားျဖစ္တာက ေက်ာက္ဆည္နားက ေပၚေတာ္မူဘုရားပါ..။ ျမစ္ထဲက ေပၚလာလို႔ ဆယ္ထားျပီး ကိုးကြယ္ထားၾကတဲ့ ဘုရားဆင္းတုေသးေသးေလးေတြပါ..။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ ပုလိပ္ေျမြဘုရားကို သြားဖူးျဖစ္တယ္..။ ေျမြေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ သံတံတိုင္းနဲ႔ကာထားျပီး အထဲမွာ ေျမြ ၃ ေကာင္ရွိပါတယ္..။ တစ္ေကာင္က ပံုမွာျမင္ရတဲ့အတိုင္း ဘုရားဦးေခါင္းေတာ္မွာ ရစ္ပတ္ေနတာပါ..။ က်န္တဲ့ ၂ ေကာင္ကေတာ့ ေဘးနားေလးမွာ ေခြေနၾကပါတယ္..။

အဲဒီလိုနဲ႔ ဆက္သြားရင္း ညေန ေန၀င္ခါနီးအခ်ိန္မွာ ဦးပိန္တံတားကို ေရာက္ပါတယ္..။ ညေနဆည္းဆာအလွကို မေတြ႔ရဘဲ အလင္းေရာင္ေတာ့ နည္းနည္းရွိေနေသးေပမယ့္ ေနက၀င္သြားႏွင့္ပါျပီ..။ တကယ္က ေနလံုးကိုျမင္ရျပီး ေရျပင္အလွနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ အမွီသြားေပမယ့္ လမ္းမွာပဲ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း ေနက၀င္သြားတယ္..။

မႏၱေလးကုိေရာက္ေတာ့ ညေရာက္ေနပါျပီ ...။ ညပိုင္းမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြတိုးမေပါက္ေအာင္ မ်ားျပားတဲ့ျမိဳ႕မွာ ညပိုင္းကားေမာင္းရတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္...။ ဘယ္လိုမွ ေရွာင္မလြတ္ေအာင္ ဆိုင္ကယ္ေတြအထပ္ထပ္ၾကားထဲမွာ စက္ဘီးတခ်ိဳ႕လည္း ေနရာ၀င္လုၾကရင္း က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ထဲမွာပဲ တည္းမယ့္ေနရာကို မနည္းေရာက္ေအာင္ သြားခဲ့တယ္...။

မနက္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မစားခ်င္တာက ရွမ္းေခါက္ဆဲြဆိုင္ပါ ...။ မနက္စာ တို႔ဖူးေႏြးစားျပီး မဟာျမတ္မုနိဘုရားကို အရင္ဆံုးသြားဖူးတယ္..။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ဟုိေမးဒီေမးနဲ႔ပဲ ထြန္းဦးစာေပ ကိုအေရာက္သြားလို႔ စာအုပ္တခ်ိဳ႕၀ယ္လာျဖစ္တယ္..။ လူေတြစာသိပ္မဖတ္ၾကဘူး ဘာညာသာရကာသာေျပာေနေပမယ့္ စာအုပ္ေစ်းႏႈန္းေတြက သာမာန္လူတခ်ိဳ႕လက္လွမ္းမမီႏိုင္တဲ့ေစ်းေတြျဖစ္ေနၾကျပန္တယ္..။ စာေရးဆရာေကာင္းေကာင္း စာအုပ္အေၾကာင္းအရာေကာင္းေကာင္းဆိုရင္ပဲ ေစ်းက အနည္းဆံုး ၃၀၀၀ ေလာက္ျဖစ္ေနပါျပီ..။ အဲဒီေနာက္ အနီးအနားက ေစ်းခ်ိဳသြားျပီး ရတနာပံုေစ်းကို ဆက္သြားရင္းနဲ႔ ၉ နာရီေလာက္မွ စစ္ကိုင္းကို ဆက္ထြက္ျဖစ္ပါတယ္...။ ရတနာပံုတံတားကိုျဖတ္ျပီး ခဏနဲ႔ပဲ စစ္ကိုင္းကိုေရာက္ပါတယ္..။

မႏၱေလးကုိ မၾကာခဏေရာက္ဖူးေပမယ့္ စစ္ကိုင္းဘက္ကို တစ္ခါမွ မကူးခဲ့ဖူးေတာ့ ဒီတစ္ၾကိမ္က ပထမဆံုးေရာက္ဖူးျခင္းပါ..။ ကၽြန္မအဓိကသြားခ်င္တဲ့ေနရာက ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရားပါ..။ ဘုရားကုိေရာက္ေတာ့ ထင္ထားတာထက္ေတာင္ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားသပၸာယ္လြန္းတာကို ၾကည္ညိဳဖြယ္ဖူးေျမာ္ရပါတယ္..။ ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရားကို ေရာက္တာနဲ႔တင္ပဲ ဒီခရီးလာခဲ့ရတာ အလြန္ကိုအဓိပၸာယ္ရွိျပီး ၾကည္ႏူးရပါတယ္..။

ျပီးေတာ့ စစ္ကိုင္းေတာင္ေပၚကို ဆက္တက္ပါတယ္...။ ဘုရားဖူးရင္း လွဴရင္း ဧရာ၀တီျမစ္အလွကို ေတာင္ေပၚကေနၾကည့္ရင္း ခဏနားျပီးေတာ့ မင္းကြန္းဘက္ကို ဆက္သြားျဖစ္ခဲ့တယ္..။ ဧရာ၀တီျမစ္ေဘးလမ္းကေန လမ္းက်ဥ္းကေလးကေန ကားေမာင္းသြားရတာ အသည္းထိတ္စရာပါ.။ ဒါေပမယ့္ အႏၱရာယ္ေတာ့ မရွိပါဘူး..။ ေနာက္ထပ္လမ္းေတြကလည္း သိပ္မေကာင္းတာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမယ့္ က်ဥ္းလြန္းတယ္ထင္ပါတယ္..။ ေ၀းလဲ နည္းနည္းေတာ့ေ၀းတယ္..။ မင္းကြန္းပုထိုးေတာ္ၾကီးကို မျမင္ခင္ ပထမဆံုးေတြ႔ရတာက ျခေသၤ့ၾကီးတစ္ေကာင္ပါ ..။ ေနာက္ထပ္ဆက္ေတြ႔တာက ေနာက္ထပ္တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ဖက္မွာ မင္းကြန္းပုထိုးေတာ္ၾကီးပါ..။ ျခေသၤ့ၾကီးေတြက အံ့မခန္းေလာက္ေအာင္ၾကီးမားလြန္းလွပါတယ္..။ ပုထိုးေတာ္ၾကီးရဲ႕ ဗိသုကာလက္ရာေတြကလည္း အဲဒီေခတ္မွာ ဘယ္လိုမ်ားတည္ထားခဲ့သလဲလို႔ စိတ္၀င္စားသူေတြ ေလ့လာခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို ထူးျခားလွပါတယ္..။ ျပီးေတာ့ မင္းကြန္းေခါင္းေလာင္းၾကီးကို သြားၾကည့္ပါတယ္..။

အဲဒီေနာက္ေတာ့ စစ္ကိုင္းကိုျပန္လာျပီး အဲဒီမွာ ေန႔လည္စာစားခဲ့တဲ့ ျမန္မာထမင္းဟင္းဘူေဖးက
ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းပါတယ္.။ အျခားသူေတြေျပာၾကတာေတာ့ စစ္ကိုင္းက ဘူေဖးက ေတာ္ေတာ္နာမည္ၾကီးတယ္ဆိုပဲ ..။ ျပီးေတာ့ စစ္ကိုင္းေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ေမာင္ေလးက မိုးမင္းဂစ္တာတစ္လက္ေလာက္၀ယ္ခဲ့ခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ ဂစ္တာဆိုင္ကိုရွာရင္း ဂစ္တာတစ္လက္၀ယ္လို႔ ... ျပန္လာျဖစ္တယ္..။

# အမွတ္တရ အခ်ိန္မ်ား

Friday, 4 October 2013

အစစ္အမွန္ကမၻာ ...

Phyu Lwin October 04, 2013 4 Comments

ဒီေနရာကို ျပန္ေရာက္ျပီဆိုကတည္းက ပံုရိပ္ေယာင္ကမၻာနဲ႔ေ၀းေနခဲ့တာၾကာခဲ့ေပါ့ ....။

အရင္ကဆို မနက္မိုးလင္း အိပ္ရာႏိုးတာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကိုဖြင့္ ပထမဆံုးဖြင့္ျဖစ္တာက သံုးေနက် Gmail.။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ တမင္ခိုင္းေစတာမဟုတ္ပါဘဲ အလိုအေလ်ာက္ေရာက္သြားခဲ့တာက virtual world လို႔ အမ်ားက ေခၚေ၀ၚသံုးႏႈန္းေလ့ရွိၾကတဲ့ facebook ဆိုတဲ့ေနရာတစ္ခုပါပဲ ..။ ျမန္မာျပည္နဲ႔ေ၀းေနတဲ့အခ်ိန္ အဲဒီမွာျဖစ္ပ်က္ေနသမွ်တခ်ိဳ႕တ၀က္ေလာက္ကို သိႏိုင္သလို ေ၀းေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြ.. ဘ၀ေတြကိုလည္း ျမင္ႏိုင္တယ္..။ chat box ကေန အျပန္အလွန္စကားေျပာေနရတာမ်ိဳးကို မႏွစ္သက္ေပမယ့္ ..newsfeed မွာ ေတြ႔တာေတြထဲက ဟုိဖတ္ဒီဖတ္နဲ႔ပဲ.. အဲဒီကမၻာထဲမွာ ျဖတ္သန္းေနခဲ့ျဖစ္တယ္....။

ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လာကတည္းက မိသားစုနဲ႔ျပန္ေတြ႔ .. ခရီးေတြသြားျဖစ္ခဲ့တယ္ ....။ ကၽြန္မရဲ႕ ကမၻာက ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္ ဖုန္းစကရင္တစ္ခုမဟုတ္ေတာ့ဘဲ .... အေဖရယ္အေမရယ္ ေမာင္ႏွမေတြၾကားထဲမွာ .... စစ္မွန္တဲ့ေနရာတစ္ခုမွာ ျပန္ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္ ....။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ပံုရိပ္ေယာင္ကမၻာတစ္ခုကို ေမ့ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ ...။ မနက္ခင္းအိပ္ရာႏိုးခ်ိန္တိုင္းမွာ ... ပထမဆံုးလုပ္ျဖစ္တဲ့အလုပ္က ဘုရားမီးပူေဇာ္၊ ေသာက္ေတာ္ေရကပ္ျပီး ဘုရားရွိခိုးတာ ျဖစ္လာခဲ့တယ္ ။ အရင္လို ကြန္ပ်ဴတာကို အရင္ဖြင့္ .. ဖုန္းအင္တာနက္ကို စကလိတာမ်ိဳးကို မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး...။ ေဖ့ဘြတ္မွာ ဘယ္သူေတြ ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ .. ျမန္မာျပည္က သတင္းေတြ ဘာေတြထူးျခားသလဲ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး ....။ အစားအေသာက္စားခ်ိန္မွာ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ျပီး စားတဲ့ဘ၀ကေန မိသားစုနဲ႔အတူတူ စကားေတြေျပာရင္း စားေသာက္တဲ့ေပ်ာ္စရာဘ၀ကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္...။

ဒါေပမယ့္ ... ဒီကမၻာထဲမွာ ေပ်ာ္စရာေတြ၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေတြ၊ ၾကည္ႏူးစရာေတြခ်ည္း .. ျပည့္ေနတာေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ပါဘူး....။ ဘာအလုပ္မွမလုပ္ဘဲ အိမ္မွာပဲ ထိုင္ေနလို႔ရတဲ့သူမွ မဟုတ္ဘဲ ....။ လူ႔ေလာကထဲတိုးအ၀င္မွာ ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ္တိုင္မဟုတ္တဲ့ သူစိမ္းေတြဆိုတာ မျဖစ္မေန ေတြ႔ရၾကံဳရတာပဲ မဟုတ္ပါလား ......။ ဒါေပမယ့္ စိတ္အထင္ေၾကာင့္ပဲလား ... ဒီလူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ အံ၀င္ခြင္က်မျဖစ္လို႔ပဲလား ... ဘာရယ္လို႔ေတာ့ ေသခ်ာမေျပာတတ္ေပမယ့္ .. ၾကိဳဆိုတဲ့မ်က္ႏွာတစ္ခ်ိဳ႕မွာ နဂိုစိတ္ရင္းဆိုတာ မေတြ႔ရသလိုဘဲ ...။ တမင္ျပံဳးထားတဲ့အျပံဳးတခ်ိဳ႕ေနာက္ကြယ္မွာ .. ကိုယ့္ကိုတကယ္ခင္မင္တယ္ ရင္းႏွီးတယ္ ေဖာ္ေရြတယ္ဆိုတဲ့စိတ္ကို စုိးစဥ္းမွမေတြ႔မိသလို ခံစားေနရတယ္...။ တကယ္တမ္းျမင္ခ်င္ ရခ်င္မိတာက အတြင္းထဲကစိတ္နဲ႔ထပ္တူ ေျပာလာတဲ့စကားသံေတြ ျပံဳးေနတဲ့အျပံဳးေတြ.. အျပဳအမူေတြပါ..။ ဒါေတြကို ဖုံးကြယ္ျပီး ... တမင္ဖန္တီးထားတဲ့စက္ရုပ္ေတြကို လိုခ်င္တာမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး...။ ရိုးရိုးသားသားပဲ မေကာင္းဘူး မၾကိဳက္ဘူးလို႔ ေ၀ဖန္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေက်နပ္ေနမိမွာပါ ..။ အခုေတာ့ ဘာေျပာလို႔ေျပာမွန္းမသိတဲ့ ခနဲ႔သလိုလိုစကားလံုးေတြကို ရင္ဆိုင္ရေတာ့ ... ကုိယ္ကမွ သူရဲြ႕ကိုယ္ရြဲ႕မလုပ္တတ္ဘဲ..။ စကားေတြအားလံုးမွာ အမုန္းဆံုးက အဲဒီလို လိုရင္းမေရာက္တဲ့ ခနဲ႔တဲ့တဲ့ ရြဲ႕တဲ့တဲ့စကားလံုးေတြပါပဲ ...။ အဂၤလိပ္စကားေတြထဲမွာေတာ့ အဲဒီလိုစကားလံုးမ်ိဳးဆိုတာ ရွာေတြ႔ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာမျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ .. ဒီလိုေနရာမွာေတာ့ ဒီစကားေတြက အေပါဆံုးမ်ားျဖစ္ေနေလသလား....။ အရင္ေက်ာင္းတက္ခဲ့စဥ္က အျခားႏိုင္ငံသားေတြကေတာင္ မိသားစုစိတ္ဓါတ္အျပည့္နဲ႔ ခ်စ္ခင္ေဖးမေစာင့္ေရွာက္ခဲ့မႈေတြၾကားမွာ .. အိမ္လြမ္းတဲ့စိတ္တစ္ခုကလဲြရင္ ေပ်ာ္စရာေတြခ်ည္းပဲၾကံဳခဲ့ရတဲ့အတိတ္ျပီးသြားတဲ့ေနာက္ လက္ရွိကာလမွာေတာ့ အရာအားလံုးက ေျပာင္းျပန္လိုပဲ .. ျဖစ္ေနေလသလားမသိပါဘူး...။

ျပန္လာခဲ့တာ မေပ်ာ္ဘူးလားေမးရင္ ဟုိသီခ်င္းထဲကလို ေပ်ာ္တာေပါ့အေမရယ္ လို႔ပဲ ေျပာရမလိုျဖစ္ေနပါျပီ ...။ ဒါေပမယ့္လည္း .... ဒါေတြကလည္း တစိတ္တပိုင္းမွ်သာပါ ...။ ေနရာတိုင္းအေကာင္းခ်ည္းပဲရွိမေနႏိုင္သလို အဆိုးခ်ည္းလဲ မေတြ႔ႏိုင္ပါဘူး...။ ကိုယ့္ကို ခင္မင္တဲ့သူေတြ၊ နဂိုစိတ္ရင္းနဲ႔ပဲ အလုပ္အတူတူလုပ္သူေတြ၊ သတိတရရွိေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ စုိးရိမ္စကားေတြ ၊ အၾကင္နာေတြၾကားမွာ တခါတရံၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ခါးသီးမႈေတြကုိ ေမ့ေပ်ာက္ေကာင္းေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္လာပါလိမ့္မယ္ ...။ စိတ္ရွိတိုင္းလွဴႏိုင္တမ္းႏိုင္တဲ့ေနရာမွာ ... ဘာသာေရးရဲ႕အဆံုးအမေအာက္မွာ ဘ၀က ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္...။ အခုိက္အတန္႔တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ေနသားမက်ေသးခင္ စိတ္ဓါတ္က်မသြားဖို႔ဘဲ အေရးၾကီးပါတယ္....။ အေပၚကကန္ခ်မယ့္ ဒါမွမဟုတ္ နင္းတက္သြားမယ့္ ေျခေထာက္ေတြရယ္၊ ေဘးဘက္ကေန လာကလန္႔မယ့္ ေျခေထာက္ေတြရယ္.. ေနာက္ေက်ာကေနလာထိုးႏိုင္တဲ့ဓါးေတြကိုေတာ့ အလိမၼာနဲ႔ေရွာင္ကြင္းႏိုင္ဖို႔လည္း အေရးၾကီးတာပဲေပါ့ ...။

# My Own Feelings

Sunday, 15 September 2013

လြမ္းရယ္မေျပ +++

Phyu Lwin September 15, 2013 4 Comments

တကယ္ဆို ဒီလိုခဲြခြာခ်ိန္က အေသအခ်ာေရာက္လာမယ္ဆိုတာ စကတည္းက သတ္မွတ္ထားခဲ့ေပမယ့္ ၂၆ လ ဆိုတဲ့အခ်ိန္က ခဏေလးပဲဆိုတာကို ရုတ္တရက္သိလိုက္ရတယ္ ...။ Friday 12 ဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ သယ္ေဆာင္လာေပးတဲ့ ေန႔ရက္တစ္ရက္ပါပဲ ....။ မေမွ်ာ္လင့္ထားဘဲ အဲဒီေန႔မွာ ကၽြန္မ Master Thesis ကို အျပီးအပ္ႏိုင္ခဲ့ျပီး ၆ လ ေလာက္ ထမ္းထားရတဲ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးၾကီးကို လႊတ္ခ်လိုက္ရသလို ခံစားရပါတယ္...။ အရာအားလံုးက ခုမွပဲ ေနရာတက်ရွိသြားသလို ... ေလာကၾကီးကလည္း ပံုမွန္အတိုင္းျပန္ျဖစ္သြားသလို ခံစားမိတယ္...။ deadline က စက္တင္ဘာ ၃၀ ရက္ထိရေပမယ့္ ကၽြန္မက ေစာေစာျပီးခ်င္လို႔ ၾကိဳးစားေရးခဲ့ရာက ခုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့့အတိုင္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။ တစ္ေတာင္ကို ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ျပီပဲေပါ့ ...။

ျမန္မာျပည္ကိုအျပီးျပန္ေတာ့မွာမို႔ .... ဒီေန႔ညမွာ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ farewell party တစ္ခုလုပ္တယ္ ....။ တကယ္ဆို က်မအခန္းမွာခ်က္ျပဳတ္ျပီး ျမန္မာအစားအစာေတြ ေကၽြးခ်င္ခဲ့ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္လဲ အခ်ိန္အခက္အခဲေၾကာင့္ အဲလိုမလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘဲ တရုတ္ဘူေဖးဆိုင္မွာ သြားစားၾကတယ္...။ ဒီမွာထံုးစံတစ္ခုရိွတာက ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ gathering လုပ္တဲ့အခါ ကိုယ့္စားရိတ္ကိုယ္ရွင္းေၾကးပဲ ..။ မဟုတ္ရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ စားေလ့ရွိသလို ၁ ေယာက္ ၂ ေယာက္ေလာက္က အားလံုးအတြက္ ၀ိုင္းရွင္းၾကတာမ်ိဳးဆိုရင္ ရွင္းရတဲ့သူေရာ စားရတဲ့သူေရာ အားနားပါးနာျဖစ္ရတယ္ေလ...။

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္က အတန္းထဲမွာ course တစ္ခုလံုးတူတူတက္တဲ့ေက်ာင္းသားေပါင္းက ၁၆ ေယာက္ရွိျပီး ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၃ ႏိုင္ငံက လာၾကတာပါ ..။ ဆရာေတြေျပာတာကေတာ့ ကၽြန္မတို႔အတန္းက အေတာ္ diverse ျဖစ္တယ္ဆိုပဲ ..။ ကိုလံဘီယာက ၃ ေယာက္တဲြပါတာကလဲြရင္ က်န္တဲ့သူေတြက တစ္ႏိုင္ငံ တစ္ေယာက္စီပဲ ..။ ျမန္မာဆိုရင္လည္း ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းပဲ..။ ၁၆ ေယာက္ရွိတာကို အၾကမ္းဖ်င္း ၂ ဖဲြ႔ကဲြေနျပန္ေသးတယ္...။ အရက္ေသာက္ ပါတီတက္ေလ့ရွိတဲ့အဖဲြ႔ရယ္.. အရက္မေသာက္ ပါတီမသြားအဖဲြ႔ဆိုျပီး ကဲြေနတတ္တယ္...။ ပံုမွန္ေတာ့ သိပ္မသိသာလွပါဘူး...။ အျပင္ပန္းၾကည့္ရင္ စည္းလံုုးတယ္လို႔ ဆိုရေအာင္ team work ရွိတယ္...။ လိုအပ္ရင္ အားလံုး၀ိုင္းျပီး ေျဖရွင္းတယ္..။ အရက္ေသာက္တဲ့အခါနဲ႔ ပါတီေတြသြားတဲ့အခါေလာက္ ကဲြတာ..။

အဲဒါအျပင္ မသိမသာ တိုက္စဲြက ရွိတတ္ေသးတယ္..။ အာဖရိကတိုက္ကသူေတြက သူတို႔အခ်င္းခ်င္းဆို သိပ္ခ်စ္ၾကတယ္..။ လက္တင္အေမရိကတိုက္အခ်င္းခ်င္းလည္း အဲလိုပဲ ..။ အာရွအခ်င္းခ်င္္းလည္း မထူးပါဘူး.. က်မနဲ႔ အင္ဒိုနီးရွားက ေကာင္မေလးနဲ႔ဆိုလည္း ညီအစ္မေတြလားမွတ္ရတယ္.. အရမ္းတဲြျဖစ္တာကိုး..။

ကေလးေတြေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ ... ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္သြားေတာ့လည္း လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာလို လူၾကီးစိတ္ေတာ့မရွိဘဲ ေက်ာင္းသားက ေက်ာင္းသားစိတ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေပါ့ ...။

ဒီ ၂၆ လ လံုးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပတ္သက္ျပီး စိတ္ရႈပ္စရာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္စရာ ဘာတစ္ခုမွမရွိခဲ့ဘဲ .. ေပ်ာ္စရာအမွတ္တရေတြခ်ည္းရခဲ့တဲ့အတြက္ ကံတရားကို ေက်းဇူးတင္မိျပန္တယ္. ..။ ကၽြန္မဘ၀မွာ ဒီလိုသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခြင့္ရခဲ့လို႔ေပါ့ ..။ အတန္းထဲမွာ မိသားစုတစ္ခုလိုဘဲ ကၽြန္မအတြက္ အေဖ၊ အေမ၊ အစ္ကို၊ ေမာင္ေလး၊ ညီမေလး၊ ဦးေလးရွိတယ္..။ ဒါဟာ ကေလးေတြလို ရယ္စရာျဖစ္ေနႏိုင္ေပမယ့္ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ပါ ..။ စရင္းေနာက္ရင္း အဲလိုေလွ်ာက္ေျပာရင္းကေန တကယ့္မိသားစုလို ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္..။ ဘာပဲလိုအပ္ေနပါေစ .. ကူညီေပးဖို႔ အဆင္သင့္ရွိေန တတ္ၾကတယ္..။ ႏိုင္ငံမတူ ယဥ္ေက်းမႈမတူ၊ အသားအေရာင္ကဲြျပား၊ ဘာသာမတူ၊ ဓေလ့ထံုးစံေတြျခားနား ၾကေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အရာအားလံုုးဟာ တသားတည္းျဖစ္သြားျပီး တူညီသြား ၾကတယ္..။

ဒီေန႔ည စားရင္းေသာက္ရင္း ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ျပန္ေျပာျဖစ္ၾကတယ္...။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၆ လက စေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူက ဘယ္လို..။ ေနာက္ေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ၾကတယ္.ဘယ္လိုေတြလဲြၾကတယ္.။ အတန္းထဲက ရယ္စရာအျဖစ္အပ်က္ေတြလည္းပါတယ္....။ စာေမးပဲြတြင္းမွာ ကၽြန္မစာမၾကည့္ဘဲ facebook သံုးေနတာသိလို႔ မရမက စာၾကည့္တိုက္မွာ လူစုျပီး စာအတူတူၾကည့္ရတဲ့အေၾကာင္းေတြလည္း ပါတယ္..။ ငါေဖ့ဘြတ္သံုးတာ နင္တို႔သိေနတယ္ဆိုကတည္းက နင္တို႔လဲ သံုးေနလို႔သိတာေပါ့ဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး နင္ကကို အလြန္အကၽြံသံုးတာတဲ့ ..။ ဖြင့္လိုက္ရင္ နင္ like လုပ္ထားတာေတြ share ထားတာေတြ ျမင္ေနရလို႔သိတာတဲ့ ...။ ဟုတ္တယ္.. အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စာၾကည့္ရတာ အရမ္းပ်င္းေတာ့ facebook ထဲ ၀င္ကလိ၊ စာမၾကည့္ျဖစ္နဲ႔ အဲလိုေတြျဖစ္တာ .. ၾကားထဲမွာ blogging တာ ဘယ္သူမွမသိတာေတာ္ေသးတယ္.. မဟုတ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾသခ်ၾကမယ္ မသိဘူး..။

ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဟုိက အင္တာနက္အေျခအေနေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ မသိေသးပါဘူး။ အိမ္မွာက redlink လဲမရွိဘူး skynet လည္းမရွိပါဘူး.. mobile internet သာသံုးရတာကိုး...။ ဆိုေတာ့ blog ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္မယ္မသိေသးဘူး...။ facebook ေတာ့ ၀င္လို႔ရပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ စာေရးတာေတာ့ blog မွာပဲ ေရးခ်င္တယ္.. ဆူညံရႈပ္ေထြးေနတဲ့ဖြဘုတ္မွာ အေရာေရာအေႏွာေႏွာ မေရးခ်င္ပါဘူး...။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေတြဆက္ေရးျဖစ္ဦးမွာပါ..။ ေနာက္တစ္ေတာင္ကိုတက္ဖို႔လည္း အားေတြအဆင္သင့္ပါပဲ ...။ အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္...။ facebook မွာ ေနာက္ဆိုကၽြန္မပံုမွန္သံုးေတာ့မယ့္ အေကာင့္ကhttps://www.facebook.com/snowphyuphyu23 ပါ..။ ကၽြန္မရဲ႕ အမည္ရင္းနဲ႔ personal acc လည္းရိွေပမယ့္ အဲဒါက သိပ္သံုးျဖစ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး.. ႏိုင္ငံျခားက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မ်ားေတာ့ ျမန္မာလိုစာေရးခ်င္ရင္ ေလးေထာင့္တံုးကိစၥ သူတို႔ကို အားနာလို႔ အျမဲတမ္း hide လုုပ္ထားေလ့ ရွိေတာ့ blog မွာ စာေရးမရလို႔ facebook မွာ စာေရးျဖစ္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအေကာင့္က public share ရတာ အဆင္မေျပတာေၾကာင့္ပါ ..။

ဒီသီခ်င္းက အခုအခ်ိန္ခံစားခ်က္နဲ႔ေတာ့ သိပ္မတိုက္ဆိုင္ဘူး ..။ ဒါက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ Bachelor ျပီးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က ခံစားခ်က္နဲ႔မွ ကြက္တိ..။ ေနာက္ၾကံဳရင္ အဲဒီကာလက အမွတ္တရတခ်ိဳ႕ကိုလည္း စာစီခ်င္ပါေသးတယ္....။

+++++++++++++++

ဒီရက္ပိုင္း အဲလိုအလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ tag post လည္းမေရးျဖစ္တာ အစ္မဂ်က္ကို ဒီကေနပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ ... ခုမွေရးမယ္ဆိုေတာ့လည္း ဘေလာ့ေဒးက ေတာ္ေတာ္ လြန္သြားျပီေလ ..။ ေနာက္အၾကိမ္ေတြ tag လာခဲ့ရင္ ေသခ်ာေရးပါ့မယ္ _/\_ :D

# Days in Germany # My Favorite Songs ^^

Friday, 6 September 2013

စကားစျမည္ ~~~

Phyu Lwin September 06, 2013 6 Comments

လုပ္ေနက်အလုပ္တစ္ခုကေန ေတာ္ေတာ္ၾကာနားမိျပီး ျပန္စတဲ့အခါ .. နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္တတ္ၾကတယ္ေနာ္ ...။ ကၽြန္မအတြက္ အခ်ိန္အားရတိုင္းတစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုေရးတတ္တဲ့ ဒီေနရာေလးမွာ ဘာမွမေရးျဖစ္တာ ၁၀ ရက္ေလာက္ေတာင္ေက်ာ္သြားျပန္ျပီ ...။ အဲဒီေတာ့ အခု မျဖစ္မေနေရးျဖစ္ေအာင္ တခုခုေတာ့ေရးမယ္ဆိုေတာ့ ဘာအေၾကာင္းအရာေရးရမွန္း ေသခ်ာမသိေသးပါဘူး..။ အဲဒီေတာ့လည္း စိတ္ထဲရွိရာ ေရာက္တတ္ရာရာေပါ့ ...။ တကယ္ဆို ဘေလာ့ဂ္ေတြအမ်ားၾကီးၾကားမွာ ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့စတိုင္လ္က အဲဒီလို ကိုယ့္စိတ္ထဲခံစားမိသမွ် လြတ္လြတ္လပ္လပ္ခ်ေရးတတ္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးပါပဲ ..။ blogger ရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ဆိုရင္ ပိုေတာင္ သေဘာက်ပါေသးတယ္..။ စာက ပိုအသက္၀င္တယ္ေလ..။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္တိုင္ေရးတာကေတာ့ ကဗ်ာလိုလို ၀တၴဳလိုလို ေဆာင္းပါးလိုလိုေတြ ျဖစ္ေနတတ္ျပန္တယ္....။ အဲ ... တကယ္သြားဖတ္ျဖစ္တဲ့ဘေလာ့ဂ္ေတြကေတာ့ စိတ္ကူးရွိရာကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြခ်ေရးတာမ်ိဳးကို အမ်ားဆံုးသြားဖတ္ျဖစ္တယ္...။ ၀တၴဳေတြေဆာင္းပါးေတြက တျခားေနရာေတြမွာ ဖတ္စရာအမ်ားၾကီးရွိတယ္ေလ...။ အဲဂလိုမ်ဳိး blog ကို ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ပံုစံနဲ႔ ကို္ယ္ေရးတဲ့ပံုစံ ဆန္႔က်င္ဖက္ျဖစ္ေနတတ္တာ ကၽြန္မပဲေပါ့ ;D

တကယ္ေတာ့ မေျပာလဲျဖစ္ေပမယ့္လည္း ရင္ဖြင့္ရရင္ ဘယ္လိုမွအခ်ိိန္လုမရေလာက္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ပါ ...။ ကၽြန္မဘာေတြရႈပ္ေနလဲဆိုတာေတာ့ အသိ blogger ညီမ ၂ ေယာက္ (ရိုးေျမက်နဲ႔ အသူ) ေတာ့ နည္းနည္းသိၾကတယ္....။ တခါတေလ တစ္ရက္မွာ ၂၄ နာရီထက္ပိုရရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးမိတယ္... (တကယ္က ကိုယ္တိုင္က အခ်ိန္စီမံခန္႔ခဲြမႈညံ့တာ ;)) deadline နဲ႔အလုပ္လုပ္တဲ့အခါ အခ်ိန္ရဲ႕တန္ဖိုးရွိပံုကို ပိုသိသာလာေစတယ္...။ ကန္႔သတ္ထားတဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ ... ေနာက္ထပ္အခ်ိန္ပိုဆိုတာ ေငြေတြအမ်ားၾကီးေပး၀ယ္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ ၀ယ္လို႔ရတာမဟုတ္တာေလ ....။ တျခားပစၥည္းေတြဆိုတာ မလံုေလာက္ရင္ ျဖည့္ဆည္းလို႔လြယ္ေပမယ့္ အခ်ိန္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ၀ယ္ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ ... ပိုႏွေျမာတတ္လာတယ္...။xD xP တကယ္ေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ.. ။ လူတိုင္းလူတိ္ုင္းကေတာ့ ရွင္သန္ေနသမွ် အလုပ္ေတြရႈပ္ရင္း ၾကိဳးစားေနၾကသူေတြခ်ည္းပါပဲ ....။

ကိုယ့္ဘက္က အခ်ိန္ရွားပါးလြန္းလို႔ အိပ္ခ်ိန္ေတြေတာင္ ေလွ်ာ့ေနရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ... ရွားရွားပါးပါးအခ်ိန္ေလးေတြကို ဓါးျပတိုက္တဲ့သူမ်ိဳးနဲ႔ကလဲ ၾကံဳရျပန္ပါေရာ...။ တခုခုအခက္အခဲရွိေနလို႔ .. အကူအညီေတာင္းစရာရွိလို႔ စသျဖင့္ ကၽြန္မကို လိုအပ္လို႔ အခ်ိန္ေတြကိုလာလုုတယ္ဆိုရင္ အိပ္ခ်ိန္ေတြေလ်ာ့သြားပါေစ ကၽြန္မတတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီတတ္ပါတယ္...။ တကယ္က အျဖစ္က အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး .... ပ်င္းလို႔ စကားေျပာေဖာ္မရွိလို႔ ေရာက္တတ္ရာရာေျပာခ်င္တာ ... တေန႔တာၾကံဳေတြ႔သမွ်ကို အေသးစိတ္ေျပာျပီး ပင္ပန္းသမွ် ေျဖေဖ်ာက္ခ်င္တာ ... သိထားသမွ် ဟုိလူအေၾကာင္း ဒီလူအေၾကာင္း သတင္းေတြကို ေျပာျပျပီး ရယ္ပဲြဖဲြ႔ခ်င္တတ္တာ...။ ကၽြန္မက စိတ္မ၀င္စားေတာ့ စိတ္ဆိုးသလိုလိုေျပာတတ္တာ ....။

အခုအခ်ိန္က ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ turning point အတြက္ အဆင့္တစ္ခုကို ခက္ခက္ခဲခဲေက်ာ္ျဖတ္ေနရလို႔ .. စိတ္ပင္ပန္းလူပင္ပန္းျဖစ္ေနတာကို သိသိနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး အားခ်ိန္တစ္နာရီေလာက္ကေလးကို အပိုင္စီးခ်င္တာ...။ မအားတာကို မအားဘူးလို႔ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာျပထားေပါ့လို႔ဆိုလာရင္ .. ေသခ်ာတာေပါ့.. ကၽြန္မ မေျပာဘဲ မေနပါဘူး...။ account (facebook, skype, gtalk, viber) မွန္သမွ် invisible လုပ္ျပီးေနေနတတ္ေပမယ့္လည္း .. ရွိေနမွန္းသိေနေတာ့ အစကေတာ့ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ .. အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ တစ္ရက္ျခားတစ္ခါေလာက္ ေခၚျပီးေတာ့ daily report တက္တတ္သလို အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနတဲ့ စကားေတြလည္း နားမွာ လွ်ံေနပါျပီ ..။ ထားပါေတာ့ ထားပါေတာ့ .. အသိေတြ လာဖတ္ေနက်မဟုတ္လို႔ ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခားရင္ဖြင့္မိပါျပီ ...။ အားနာလို႔ အျပတ္မေျပာျဖစ္တာက သူက ကၽြန္မထက္ အသက္ၾကီး၀ါၾကီးတဲ့ မိန္းကေလး ျဖစ္ေနလို႔ပါ..။ အသက္ၾကီးေပမယ့္လည္း ေယာက်္ားေလးဆိုလို႔ကေတာ့ တိကနဲျမည္ေအာင္ ေျပာပစ္လိုက္တာၾကာျပီ...။ ခံရခက္ဆံုးထဲမွာ ရွားရွားပါးပါးအခ်ိန္ေတြကို အက်ိဳးမဲ့ေအာင္ လာျဖဳန္းတီးေစတဲ့သူမ်ိဳးပါပဲ ...။

အခုတေလာ မအားတာနဲ႔ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ စားျဖစ္ေနတာက ေက်ာင္းက Mensa က ေန႔လည္စာေတြပါ ..။ သူတို႔အစားအစာေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား cheese ေတြထည့္ခ်က္တတ္ေတာ့ ၀မွာစိုးတာနဲ႔သိပ္မစားျဖစ္ေပမယ့္လည္း အခုတေလာေတာ့ ၀မွာကေနာက္ အစားျပတ္လပ္ျပီးေသမွာက အရင္ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ေနလို႔ ၀ရင္လည္း ၀ ပါေစ စားေနရတာပါပဲ ..။ ဒါေပမယ့္လည္း အလုပ္ရႈပ္တာနဲ႔ပဲ ၀ိတ္ကေတာ့ တက္မလာျပန္ပါဘူး..။ မနက္စာလည္း cheese burger နဲ႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ... ေန႔လည္စာေတာ့ ေက်ာင္းမွာစားတယ္.. ညစာေတာ့ အိမ္ေရာက္မွ ၾကံဳရာပဲ ..။

ခုတေလာ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ျပန္လႈပ္ရွားလာၾကတယ္ေနာ္...။ tag game တခ်ိဳ႕နဲ႔ ၀ါရင့္blogger တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ၾကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ ျပန္ရွင္သန္လာတယ္ဆိုရမလားပဲ ...။ tagged post ေတြ ဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ကြန္္မန္႔ေရးဖို႔က ကြန္ျပဴတာက အဆင္မေျပျဖစ္ေနျပန္တယ္..။ တျခားေနရာအားလံုး zawgyi font နဲ႔ရိုက္လို႔ရေပမယ့္ blog comment box အားလံုးမွာေတာ့ Window 8 က Default Myanmar font ပဲျဖစ္ေနေတာ့ ရိုက္ရတာအဆင္မေျပဘူး..။ ကြန္မန္႔ေရးခ်င္ရင္ word ကိုဖြင့္ အဲဒီမွာအရင္ေရးျပီးမွကူးျပီး comment box ထဲထည့္ အဲလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနေတာ့ အခ်ိန္လည္းမရ အလုပ္ကလည္းပိုတာနဲ႔ မေရးျဖစ္ျခင္းျဖစ္ေနတာပါ..။ ကၽြန္မအခ်ိန္အားတာနဲ႔ ဘေလာ့ေတြေတာ့ လည္ျဖစ္ပါတယ္...။ ကြန္ပ်ဴတာအေဟာင္းက ဘယ္လိုမွ အလုပ္ဆက္လုပ္မရေအာင္ ေပကပ္ကပ္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အသစ္၀ယ္လိုက္ရလို႔ပါ ...။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ျမန္မာေဖာင့္က အဲတေနရာေတာ့ ခုထိအဆင္မေျပေသးပါဘူး...။

ဒီလိုပဲ ေရာက္တတ္ရာရာေလွ်ာက္ေရးလိုက္တာ စာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားသြားျပီ ...။ yeapp ခုတေလာ ခံစားသမွ်ေတြ ေပါက္ကဲြေနသလိုပဲ.. ျပီးခဲ့တဲ့ပို႔စ္ကလည္း စိတ္ထဲခံစားမိသမွ်ေတြ ခ်ေရးမိတယ္ ... :D သည္းခံဖတ္ေပးမႈအတြက္ ေက်းဇူးအထူး _/\_ _/\_ _/\_

# Days in Germany # My Own Feelings